Met Nieuwjaar beginnen de meeste mensen aan iets nieuws.
Nieuwe gewoontes. Nieuwe projecten. Nieuwe doelen.
De lijst groeit, de motivatie stijgt — althans voor even.
Dit jaar koos ik het tegenovergestelde.
Op een bepaald moment in je leven besef je dat je al genoeg bent begonnen.
Genoeg ideeën. Genoeg pogingen. Genoeg “misschien ooit”.
En dat echte luxe niet langer zit in toevoegen —
maar in weglaten.
Daarom stelde ik mezelf een eenvoudige regel:
elk jaar stop ik met één ding
dat veel energie kost en weinig oplevert.
Een beslissing die tien jaar heeft gewacht
Dit jaar was die keuze helder.
Ik heb onze webshop op Bol.com gesloten.
Hij was niet slecht.
Maar ook nooit echt goed.
Hij was “er ergens tussenin”.
Actief genoeg om aandacht te vragen,
maar niet levendig genoeg om die te rechtvaardigen.
Het heeft me bijna tien jaar gekost om eerlijk tegen mezelf te zijn:
dit was geen project —
dit was een open verplichting.
Een open lus die voortdurend, op de achtergrond, energie, focus en mentale ruimte opslokte.
Het lichaam reageerde eerder dan ik
En toen gebeurde er iets onverwachts.
Ik hou van eten.
Ik heb overgewicht — maar dit is geen verhaal over diëten, discipline of controle.
Op het moment dat ik Bol.com sloot,
verdween mijn eetlust.
Niet omdat ik mezelf inhield.
Niet omdat ik “minder moest eten”.
De behoefte was er simpelweg niet meer.
Mijn lichaam kwam tot rust.
Zonder plan. Zonder intentie. Zonder moeite.
Een vraag die me niet loslaat
Toen ontstond er een belangrijke vraag.
Is het mogelijk dat we onnodige verplichtingen op dezelfde manier dragen als stress in het lichaam?
Onvoltooide projecten. Mentale ruis. Constante “zou moeten”.
En dat, wanneer we ze eindelijk loslaten,
het lichaam dat herkent als opluchting —
en reageert met rust, helderheid en zelfs een gevoel van verzadiging?
Als ons leven lichter wordt,
hebben we dan werkelijk evenveel nodig om onszelf te “vullen”?
Minder verplichtingen, minder compensatie
Ik begon iets opmerkelijks te zien:
wanneer de druk afneemt,
neemt ook de behoefte aan compensatie af.
Minder “moeten”.
Minder interne ruis.
Minder behoefte om mezelf te kalmeren of te belonen.
Niet omdat ik een betere versie van mezelf ben geworden —
maar omdat ik een lichtere versie van mezelf ben geworden.
Een open vraag tot slot
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.
Heb jij ooit gemerkt dat,
wanneer je je leven ontlast —
je lichaam ook ontlast?
En dat een nieuw begin soms niet ontstaat
door wat we toevoegen,
maar door wat we eindelijk durven loslaten?
Wetenschappelijke onderbouwing: stress, loslaten en eetlust
Mijn ervaring staat niet op zichzelf. Er bestaat wetenschappelijke literatuur die aantoont dat stress en eetlust sterk met elkaar verbonden zijn — en dat het wegvallen van een stressbron kan leiden tot een afname van eetlust bij een deel van de mensen.
Betrouwbare bronnen:
Stress, cortisol en eetlust (PubMed Central – NIH)
Overzichtsartikel dat uitlegt hoe stresshormonen (zoals cortisol en adrenaline) de eetlust kunnen onderdrukken of veranderen.
👉 https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5373497/Acute stress en onderdrukking van honger (PLOS ONE)
Onderzoek dat laat zien dat acute stress de hersenreactie op honger kan verminderen, waardoor eetlust tijdelijk afneemt.
👉 https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0228039Stress en veranderingen in eetgedrag (ScienceDirect – review)
Systematische review waaruit blijkt dat stress bij een aanzienlijk deel van de mensen leidt tot minder eten, vooral wanneer stressoren veranderen of verdwijnen.
👉 https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0018506X20300787Hoe stress eetlust beïnvloedt (American Psychiatric Association)
Toegankelijke uitleg over waarom sommige mensen bij stress meer eten en anderen juist minder — en hoe het lichaam reageert op mentale belasting.
👉 https://www.psychiatry.org/news-room/apa-blogs/how-stress-affects-eating-habitsNiet kunnen eten door stress (Nederlandstalige uitleg)
Praktische uitleg over hoe stress en mentale druk het spijsverteringssysteem kunnen beïnvloeden en eetlust kunnen remmen.
👉 https://samen-sterk.com/niet-kunnen-eten-door-stress/Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat stress en eetlust nauw met elkaar verbonden zijn.
Wanneer een langdurige stressbron verdwijnt, kan het lichaam reageren met rust — en daarmee ook met een verminderde behoefte aan eten. Dit is een bekend fysiologisch patroon en geen individueel toeval.
